ŻYCIORYS ŚWIĘTEGO OJCA FRANCISZKA Z ASYŻU

Św. Franciszek z Asyżu urodził się w II połowie XII wieku jako syn Piki i Piotra Bernardone, bogatego kupca. Historycy nie są zgodni co do daty jego urodzenia. Ogólnie przyjęto rok 1181, względnie 1182. Na chrzcie podczas nieobecności swojego ojca, otrzymał imię Jana Chrzciciela. Ojciec po powrocie z Francji, zmienił mu imię na Franciszek. Młody Franciszek prowadził życie beztroskie. Często brał udział w hucznych i wystawnych zabawach, a wieczorami z pieśnią na ustach na czele asyskiej młodzieży przebiegał ulice rodzinnego miasta. Marzył o rycerskiej sławie, chętnie więc wziął więc udział w 1202 roku w bitwie Asyżan z mieszkańcami sąsiedniej Perugii. Bitwa zakończyła się dla niego niewolą, po której nastąpiła długa choroba i rekonwalescencja.

Momentem przełomowym w jego życiu stał się rok 1205, kiedy to wyruszył do Apulii na wyprawę rycerską. W Spoleto przeżył tajemniczy sen, pod wpływem którego wrócił do Asyżu. Zaczął coraz głębiej zastanawiać się nad swoim życiem. Zrozumiał, że to Bóg wzywa go do swej wyłącznej służby. Mimo to jeszcze nie rozumiał swej misji. W roku 1206 w Kościółku św. Damiana usłyszał tajemniczy głos z krzyża: Franciszku, idź napraw mój dom, który rozpada się w gruzy . Te słowa wziął dosłownie i zabrał się za odbudowę małej świątyni. Chrystus jednak wzywał go do odbudowy całego Kościoła. Wśród dzieł miłosierdzia, modlitwy, przy odbudowie trzech Kościołów (św. Damiana, św. Piotra, Matki Bożej Anielskiej – Porcjunkula) kształtowało się jego powołanie. Następnie wobec biskupa Asyżu oddał pieniądze i ubranie swemu ojcu, który sprzeciwiał się nowemu sposobowi życia syna. Franciszek powiedział wtedy: Słuchajcie, wy wszyscy i rozumiejcie [...] Chcę móc powiedzieć teraz; Ojcze nasz, któryś jest w niebie, a nie tylko mój ojcze Piotrze Bernardone.

Odtąd zaczął żyć jako pustelnik, pozbywszy się wszystkiego. Dnia 24 lutego 1208 roku podczas Mszy św. w Porcjunkuli Franciszek uświadomił sobie, że Bóg wzywa go do duchowej odnowy Kościoła. Środkiem do tego ma być ewangeliczne życie w ubóstwie i apostolstwo na wzór Chrystusa i Apostołów. Przywdział ubogą tunikę, przepasał się sznurem i chodząc boso, zaczął głosić Słowo Boże. Przy tym nie zaniedbywał posługi miłosierdzia względem chorych, a zwłaszcza trędowatych, których za młodu tak unikał. Dotychczas był sam, często niezrozumiany i wyśmiany. W roku 1208 przyszli do Franciszka pierwsi uczniowie: Bernard z Quintavalle, Piotr z Katanii, Idzi. Niebawem liczba ta wzrosła i Franciszek wraz z towarzyszami udał się do Rzymu i w 1209 (1210 r.) uzyskał od papieża Innocentego III ustne zatwierdzenie Reguły Braci Mniejszych. Tak powstał I Zakon. Przy tej okazji Franciszek otrzymał święcenia diakonatu, a inni bracia tonsurę. W 1221 roku ułożył Pierwszą Regułę zwaną Regułą Niezatwierdzoną. W 1223 roku powstała druga Reguła, którą papież Honoriusz III zatwierdził 29 listopada 1223 jako Drugą Regułę lub Regułę Zatwierdzoną. W 1224 roku Franciszek odbywał czterdziestodniowy post na górze Alwerni, gdzie około 14 września otrzymał stygmaty.

Umarł w sobotę 3 października 1226 roku. Następnego dnia w niedzielę 4 października 1226 r. odbył się jego pogrzeb w Kościele św. Jerzego. Dnia 16 lipca 1228 r. papież Grzegorz IX ogłosił go świętym.

„BÓG MÓJ I WSZYSTKO”!
TĘ PIEŚŃ MIŁOŚCI NUĆMY NA ŚCIEŻKACH KRZYŻOWYCH
TEJ ZIEMI ABYŚMY MOGŁY
W NIEBIESKIEJ RADOŚCI
BÓG MÓJ I WSZYSTKO! –
ŚPIEWAĆ