Jan, zwany Kapistranem pochodził z włoskiego miasta Capistrano. Przyszedł na świat 24 czerwca 1386 r., w szlacheckiej rodzinie imigrantów. Po studiach prawniczych w Perugii, objął stanowisko doradcy na dworze Władysława, króla Neapolu. Praktykował również jako sędzia. Prawdopodobnie był burmistrzem Perugii. Podczas jednej z walk w mieście dostał się do niewoli. Przebywając tam przeżył wizję, która stała się powodem odmiany jego życia. Zaczął oddawać się żarliwej modlitwie. Postanowił po wyjściu z więzienia poświęcić się na wyłączną służbę Bożą.

Po złożeniu odpowiednio wysokiego okupu wyszedł na wolność. Mając lat 30 wstąpił do klasztoru franciszkańskiego w Perugii. W czasie studiów filozoficznych i teologicznych Jan Kapistran zetknął się ze św. Bernardynem ze Sieny, który w klasztorze był jego nauczycielem. Św. Bernardyn właśnie wtedy przeprowadzał dzieło reformy zakonu franciszkańskiego.

Wkrótce poznał się na Janie Kapistranie i mianował go, zaraz po święceniach kapłańskich, kaznodzieją zakonu.

Odtąd Jan, za przykładem swojego Mistrza, przez lat 40 głosił Słowo Boże w całej Europie, szerząc przesłanie pokoju, głosząc konieczność poprawy życia i nawołując do pokuty. Wszędzie, gdzie tylko nadarzyła się okazja, zakładał klasztory obserwantów według reformy św. Bernardyna.

Z całym zaangażowaniem starał się w zakonie franciszkańskim przywrócić pierwotnego ducha założyciela.

Dużo czasu poświęcał spowiadaniu i organizowaniu dzieł charytatywnych, zwłaszcza szpitali. Wielkie tłumy przychodziły na jego kazania, które głosił niemal codziennie. Miał wielką łatwość wymowy. Ludzie pod wpływem jego nauk nawracali się. Gdziekolwiek się udał był przyjmowany w sposób uroczysty.

Papieże Marcin V i Eugeniusz IV, będący pod wpływem jego charyzmy, posługiwali się tym ubogim zakonnikiem jako doradcą i legatem.

Nie zaniedbywał również swojej działalności w zakonie. Wyjeżdżał na wizytacje klasztorów do Ziemi Świętej i do Niderlandów. W znaczący sposób przyczynił się do kanonizacji Bernardyna ze Sieny. Prowadził też działalność misyjną. W 1450 r. na prośbę Fryderyka III przybył do Austrii. Głosił najpierw kazania w Wiedniu i Wiener Neustadt, a potem na pograniczu Czech i Moraw.Następnie głosił słowo Boże w Bawarii, Turyngii, Saksonii i na Śląsku.

Na zaproszenie króla Kazimierza Jagiellończyka i kardynała krakowskiego Zbigniewa Oleśnickiego przybył w roku 1453 do Krakowa. Wszędzie, gdzie się pojawiał wywoływał ożywienie wiary, dokonywał nawróceń, przywracał zgodę, dawał początek licznym dziełom miłosierdzia. Trwałą pamiątką jego pobytu w naszej ojczyźnie było założenie przez niego dwóch klasztorów obserwantów: w Krakowie (1453 r.) i w Warszawie (1454 r.).Ponieważ pierwszy klasztor w Krakowie na Stradomiu obrał sobie za patrona św. Bernardyna ze Sieny, nowych zakonników zaczęto nazywać bernardynami. Pod wpływem jego płomiennych kazań wiele pobożnych niewiast wstępowało do Trzeciego Zakonu św. Franciszka, zrzeszającego osoby świeckie. Początkowo mieszkały w swoich rodzinach. Z czasem zaczęły tworzyć się grupy niewiast, które mieszkały wspólnie w domach wynajętych lub nabytych na własność. Żyły na sposób klasztorny w oparciu o regułę Trzeciego Zakonu.

Od 1454 r. poświecił się walce przeciw zalewającym Bałkany Turkom, występował na sejmikach w sprawach organizacji krucjaty. Przyczynił się do zwycięstwa nad Turkami w bitwie pod Belgradem w 1456 roku. W kilka miesięcy później, 23 października 1456 r. wyczerpany ogromnymi trudami, zmarł w Ilok nad Dunajem. Jego kanonizacja odbyła się w 1690 roku.