ANNA KONIECPOLSKA - FUNDATORKA KLASZTORU

Anna ze Sroczyc Koniecpolska była żoną jednego z wybitniejszych przedstawicieli życia politycznego Rzeczypospolitej Obojga Narodów - Aleksandra Koniecpolskiego, wojewody podolskiego i sieradzkiego. Ród Koniecpolskich należał do najbardziej wpływowych rodów magnackich w ówczesnej Rzeczypospolitej. Jeden z jego synów (miał 5 synów i 4 córki), Aleksander, mąż Anny, był w XVI w. przywódcą szlachty ziemi wieluńskiej. Za zasługi w wojnie z Moskwą otrzymał od króla Stefana Batorego starostwo wieluńskie. Z żoną Anną miał 9 dzieci, w tym syna Stanisława, który pełnił bardzo ważny urząd w Rzeczypospolitej - był hetmanem wielkim koronnym i kasztelanem krakowskim, a po ojcu także starostą wieluńskim.

Anna Koniecpolska po śmierci męża w 1609 r., mając wówczas 37 lat, postanowiła ufundować klasztor, do którego mogłaby wstąpić. Z zapisów w kronikach klasztornych wynika, że zamierzała sprowadzić do Polski zakon karmelitanek bosych.

Od 1611 r. zamieszkiwała w Krakowie przy kościele św. Franciszka i wówczas zdecydowała o wyborze Zakonu Sióstr Bernardynek. W tej sprawie czyniła starania u arcybiskupa Wojciecha Baranowskiego. Jednocześnie prowadziła pertraktacje z burmistrzem Wielunia, Franciszkiem Bawarczykiem, o zakup opustoszałego pałacu arcybiskupiego, który miał być zaczątkiem projektowanej fundacji. Fundatorka podpisała akty prawne, w których uczyniła zapisy na uposażenie klasztoru. Były nimi dobra ziemskie: Kowale, Gana i Zawisna, w części również dobra Gaszyn, Rusiec, Grabowo i Gorzkowice. Gdy tylko uzyskała stosowne zezwolenie władz kościelnych, natychmiast wyjechała z Krakowa do Wielunia, gdzie dokonała formalnego zakupu placu pod budowę kościoła i klasztoru. W kronice klasztornej zapisano:
„ W Grodzie Wieluńskim we Czwartek po święcie Narodzenia Panny Maryi zacnie sławetny magistrat swym i całego pospólstwa imieniem miasta Jego Królewskiej Mości Wielunia kamienicą spustoszoną od Prześwietnej Kapituły Gnieźnieńskiej nabytą w tymże mieście Wieluniu leżącą, Jaśnie Wielmożney Koniecpolskiej Wojewodzinie Kaliskiey sposobem wyderkaufowem za sumę tysiąc czterysta dwadzieścia pięć zł [sprzedaje?], aby na tym miejscu klasztor Panien zakonnych fundowała".
Zakupiwszy od magistratu opustoszały pałac arcybiskupi dokonywała też dalszych zakupów od mieszczan sąsiednich placów położonych przy ul. Szewskiej, z boku muru miejskiego przed Bramą Dąbrowską.

Z Wielunia udała się do Złoczewa, gdzie zaangażowała do budowy kościoła i klasztoru muratora Jerzego Hoffmana. Kamień węgielny pod budowę kościoła wmurowano uroczyście 5 października 1612 r. Budowę kościoła ukończono w 1615 r., a jego konsekracja odbyła się 14 grudnia 1616 r. Fundatorka zmarła dnia 4 października 1616 r. w Ruścu. Jej pogrzeb odbył się w przededniu konsekracji kościoła.