FORMACJA ZAKONNA

Życie zakonne jest oddaniem siebie na wyłączną służbę Bogu. Aby poświęcenie osoby zakonnej było owocne dla Boga, Kościoła i Zakonu, musi być objęte formacją zakonną, która zakłada nieustanny rozwój duchowy. Formacja dokonuje się w ciągu całego życia, przez współpracę z łaską Ducha Świętego, doprowadzając stopniowo do pełnej dojrzałości chrześcijańskiej. Formacja początkowa obejmuje:

  • przygotowanie w postulacie,
  • formację podstawową w nowicjacie,
  • dalszą formację aż do profesji wieczystej.

Po profesji wieczystej trwa aż do końca życia, do osiągnięcia celu zjednoczenia się z Bogiem, formacja permanentna – ciągła.

Mój Mistrzu, przede mną droga, Którą przebyć muszę tak, jak Ty.
Mój Mistrzu, wokoło ludzie,
Których kochać trzeba, tak jak Ty.
Mój Mistrzu, niełatwo cudzy ciężar
Wziąć w ramiona, tak jak Ty.
Mój Mistrzu, poniosę wszystko,
Jeśli będziesz ze mną zawsze Ty.


ASPIRANTURA

Jest to czas, kiedy kandydatka przyjęta do klasztoru, zapoznaje się z siostrami i z rozkładem zajęć. Po upływie ok. dwóch tygodni aspirantka rozpoczyna postulat. Znakiem tego jest nałożenie jej na głowę welonika i włożenie pelerynki, w obecności całej wspólnoty.


POWOŁANIE...
TO TAKA PROSTA SPRAWA –
POZNAĆ, POKOCHAĆ I RAZ ODDAWSZY WSZYSTKO –
CO DZIEŃ NA NOWO DAWAĆ.

POSTULAT

Postulat, jako okres przygotowania do nowicjatu, jest czasem głębszego rozeznawania daru powołania zakonnego. Trwa od jednego roku do dwóch lat. W tym czasie postulantka pogłębia wiedzę religijną i kulturę życia codziennego oraz zapoznaje się z obowiązkami zakonnymi.


NOWICJAT

Nowicjat rozpoczyna się ceremonią obłóczyn. Zewnętrznym znakiem opuszczenia świata jest zmiana stroju. Z białej sukni postulantka zostaje przyodziana w habit, pasek, koronkę franciszkańską i biały welon zakonny. W tym dniu otrzymuje nowe imię i tytuł siostra. Nadać imię oznacza zobowiązać do posłuszeństwa.
Nowicjat to czas wzrastania w miłości do Chrystusa i przygotowania do podjęcia dojrzałej decyzji złożenia ślubów zakonnych oraz włączenia się do wspólnoty zakonnej. Nowicjuszka poznaje w życiu codziennym, czym jest życie zakonne. W tym celu zgłębia Ewangelię, aby coraz lepiej zrozumieć i przyjmować nowe życie w Chrystusie. Zapoznaje się z lekturą o życiu zakonnym. Uczy się praktykować życie konsekrowane Bogu według rad ewangelicznych: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Poznaje charakter, cel, karność, historię i życie swojego Zakonu. Nade wszystko przez modlitwę i samozaparcie, uczy się wchodzenia na drogę pełniejszej doskonałości. Formacja podstawowa powinna przepajać nowicjuszkę miłością do Kościoła i jego pasterzy.


PROFESJA ZAKONNA

Przez profesję zakonną, zobowiązującą do zachowania trzech rad ewangelicznych, osoba zakonna jakby na nowo umiera dla grzechu i wyrzeka się świata, aby z całą świadomością, zdecydowanie dążyć do doskonałości życia chrześcijańskiego. W ten sposób profesja stanowi szczególną konsekrację, która korzeniami sięga głęboko w konsekrację chrztu, pełniej ją wyraża, świadomie potwierdza i w miarę sił realizuje.
Pierwszą profesję nowicjuszka składa na jeden rok i każdego roku ją odnawia. Okres ślubów czasowych trwa cztery lata.

Po złożeniu ślubów nowa profeska otrzymuje znaki profesji:

  • Welon, znak przynależności do Chrystusa i oddania się na służbę Kościołowi,
  • Wianek, symbol dziewictwa i wierności Chrystusowi, za zachowanie których, czeka ukoronowanie wieczną chwałą w niebie,
  • Regułę św. Ojca Franciszka, drogę naśladowania Chrystusa w duchowości franciszkańskiej,
  • Brewiarz, włączenie siostry w liturgiczną modlitwę Kościoła,
  • Krzyż, wyrażający miłość Chrystusa aż do końca i zobowiązujący siostrę do odpowiedzi miłością na miłość Jezusa. Z tajemnicy krzyża osoba konsekrowana Bogu, czerpie moc do życia w pokorze, cierpliwości i miłości,
  • Świecę, znak Chrystusa Zmartwychwstałego, Który rozpala serce miłością i rozświetla drogę prowadzącą do wieczności.

Po upływie czasu, na jaki profesja została złożona, siostra jest dopuszczona do profesji wieczystej.

Siostra składająca śluby wieczyste otrzymuje:
  • Obrączkę, znak całkowitej przynależności do Chrystusa,
  • Koronę cierniową, zapowiedź uczestnictwa na ziemi w Męce Chrystusa, a w wieczności w wiecznej chwale,
  • Zapaloną świecę, światło, które ma towarzyszyć przez całe życie, oświecać drogi i zaprowadzić na spotkanie z Boskim Oblubieńcem w szczęśliwej wieczności.

Oto już widzę to,
czego pragnęłam,
już posiadam to,
czego się spodziewałam.
Jestem zaślubiona
w niebie z Tym,
którego na ziemi
umiłowałam całym sercem.


FORMACJA CIĄGŁA

Formacja permanentna – ciągła, trwa przez całe życie. Obejmuje całego człowieka, jego rozwój duchowy, kulturowy, intelektualny i zawodowy. Celem jest doprowadzenie osoby zakonnej do zjednoczenia się z Bogiem już tu na ziemi w stopniu najwyższym. W pracy nad sobą nie ma wakacji, odpoczynku.
Bardzo ważną rolę w tej pracy odgrywa:

  • nieustanna modlitwa – dialog z Bogiem,
  • umiejętność życia i pracy w miłości siostrzanej we wspólnocie,
  • zgłębianie wiedzy religijnej i zdobywanie umiejętności zawodowych.

Przez to wszystko, osoba zakonna pragnie lepiej służyć Zakonowi, Kościołowi i własnemu uświęceniu.