SESJA NAUKOWA "400-LECIE SIÓSTR BERNARDYNEK W WIELUNIU"

W dniach 9 i 10 maja 2012 r. w Muzeum Ziemi Wieluńskiej odbyła się sesja naukowa "400-lecie Sióstr Bernardynek w Wieluniu", zapowiadająca Jubileusz 400 – lecia służby Bogu, Ojczyźnie i społeczności królewskiego miasta Wielunia. Od prawie czterech wieków siostry wypełniają pokornie swą misję, współtworzą historię tego miasta, jego kulturę i życie duchowe.

Fundatorką klasztoru SS. Bernardynek w Wieluniu jest Anna ze Sroczyc Koniecpolska, wojewodzina sieradzka, która w 1613 r. sprowadziła z Warszawy do Wielunia pierwsze bernardynki, dla których ufundowała kościół i klasztor. Obchody jubileuszowe wieluńskiego klasztoru rozpoczną się 13 października 2013 r. Organizacja sesji naukowej odnoszącej się m.in. do różnych aspektów dziejów klasztoru, z ponad rocznym wyprzedzeniem związana była z myślą wydania drukiem, w postaci zwartej publikacji, posesyjnych materiałów.

Wspomniana sesja naukowa została zorganizowana przez następujące podmioty: Klasztor Sióstr Bernardynek w Wieluniu, Wieluńskie Towarzystwo Naukowe i Muzeum Ziemi Wieluńskiej, które równocześnie było miejscem obrad, użyczając swoich pomieszczeń muzealnych, zarówno na potrzeby sesji, jak i wystawy poświęconej klasztorowi. Warto zaznaczyć, że siedziba muzeum znajduje się w pierwotnym klasztorze Sióstr Bernardynek i powstała z odbudowy opuszczonego poklasztornego budynku. Jest więc kolebką wieluńskich bernardynek, gdzie aż do 1819 r. modliły się, pracowały i mieszkały siostry. Na polecenie Komisji Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, a także ze względu na zły stan techniczny budynku klasztornego, siostry bernardynki zostały przeniesione do popaulińskiego klasztoru na Krakowskim Przedmieściu, gdzie są do dzisiaj.

Patronat honorowy nad sesją objęli: J.E. ks. arcybiskup dr Wacław Depo Metropolita Częstochowski, o. Jarosław Kania - minister prowincjalny Prowincji Niepokalanego Poczęcia NMP, o. Izydor Matuszewski - generał Zakonu św. Pawła Pierwszego Pustelnika, ks. bp. Bronisław Bernacki – z diecezji odesko-symferopolskiej, ks. prof. zw. dr hab. Jan Związek, ks. prałat Marian Stochniałek, Andrzej Stępień - starosta wieluński, Janusz Antczak - burmistrz Wielunia. W skład komitetu organizacyjnego weszły następujące osoby: prof. dr hab. Stanisław Tadeusz Olejnik - prezes Wieluńskiego Towarzystwa Naukowego, M. Elżbieta Cieszyńska - przełożona Klasztoru Sióstr Bernardynek w Wieluniu, Jan Książek - dyrektor Muzeum Ziemi Wieluńskiej, Włodzimierz Sygulski - wiceprzewodniczący Rady Powiatu, ks. prałat Marian Mermer - dziekan regionu wieluńskiego, ks. Zygmunt Wróbel - kapelan Sióstr Bernardynek.

W dwudniowych obradach uczestniczyło wielu zacnych gości: przedstawiciele władz państwowych, miasta i powiatu, duchowieństwo, członkowie Wieluńskiego Towarzystwa Naukowego i Towarzystwa Przyjaciół Wielunia, młodzież, słuchacze Kolegium Nauczycielskiego oraz mieszkańcy Wielunia. Pomysłodawcą sesji był prof. dr hab. Tadeusz Olejnik, który przywitał wszystkich przybyłych. Otwarcie sesji przypadło w udziale ks. prał. Marianowi Mermerowi, dziekanowi regionu wieluńskiego, co uczynił z ramienia Jego Ekscelencji ks. Arcybiskupa dr Wacława Depo. Referaty wygłosili (w kolejności wystąpień):
1. ks. prof. zw. dr hab. Jan Związek, Z dziejów klasztoru Sióstr Bernardynek w Wieluniu
2. s. Weronika Nowak, Anna ze Sroczyc Koniecpolska – fundatorka klasztoru Sióstr Bernardynek w Wieluniu
3. dr Zdzisław Włodarczyk, Dzieje klasztoru Sióstr Bernardynek pod zaborem pruskim i w Księstwie Warszawskim
4. mgr Jan Książek, Klasztor Sióstr Bernardynek w latach I wojny światowej i w Polsce Odrodzonej
5. prof. dr hab. Stanisław Tadeusz Olejnik, Kościół i klasztor Sióstr Bernardynek w Wieluniu w latach wojny i okupacji niemieckiej
6. o. dr Aleksander Sitnik, Kościół i klasztor Sióstr Bernardynek w latach 1945 -2002
7. ks. prof. zw. dr hab. Stanisław Urbański, Życie duchowo – mistyczne wieluńskiego klasztoru Sióstr Bernardynek
8. o. dr Czesław Gniecki, Franciszkańska duchowość Sióstr Bernardynek
9. o. dr Tytus Fułat, Status prawny federacji Sióstr Bernardynek
10. s. Teresa Wiśniewska, Przygotowanie do życia zakonnego
11. dr Wisława Jordan, Walory artystyczne i architektoniczne kościoła i klasztoru Sióstr Bernardynek w Wieluniu
12. ks. mgr Bogdan Blajer, Ołtarze i obrazy religijne w kościele i klasztorze Sióstr Bernardynek w Wieluniu
13. ks. dr Jacek Kapuściński, Akta klasztoru Sióstr Bernardynek w Wieluniu w zbiorach Archiwum archidiecezjalnego w Częstochowie
14. dr Zbigniew Szczerbik, Dobra ziemskie klasztoru Sióstr Bernardynek w okolicach Praszki
15. ks. pastor Cezary Jordan, Losy kościoła Sióstr Bernardynek w Wieluniu po jego przejęciu przez parafię ewangelicko-augsburską w Wieluniu
16. ks. prał. Zygmunt Wróbel, Kapelania i kapelani Sióstr Bernardynek w Wieluniu

Zwieńczeniem sesji była uroczysta Msza św. koncelebrowana pod przewodnictwem J.E. ks. Arcybiskupa dr Wacława Depo Metropolity Częstochowskiego, do której również włączyli się licznie zgromadzeni kapłani, związani z naszym klasztorem i obchodami jubileuszowymi. Podczas kazania okolicznościowego ks. Abp W. Depo wyraził swoją wdzięczność Panu Bogu za te 400 lat posługi: modlitwy i pracy Sióstr Bernardynek w Wieluniu.






550 LAT OBECNOŚCI SIÓSTR BERNARDYNEK W POLSCE (1459 – 2009).
10 listopada 2009

W dniach od 9 do 10 listopada 2009 roku w Krakowie odbyło się Federacyjne Zebranie Sióstr Bernardynek, w którym wzięła udział nasza Matka Przełożona – M. Elżbieta Cieszyńska i s. Wikaria – s. Weronika Nowak.

Dnia 9 listopada 2009 roku, o godz. 9.00 została odprawiona Msza Święta z okazji Jubileuszu 550 - lecia pobytu Sióstr Bernardynek w Krakowie w kolebce Zakonu Sióstr Bernardynek – w kościele garnizonowym p.w. św. Agnieszki w Krakowie, (krakowski kościół garnizonowy to historyczne miejsce pierwszej siedziby klasztoru franciszkańskich tercjarek), której przewodniczył J. E. Ks. Kard. Stanisław Dziwisz. Do koncelebry włączyli się również: o. Czesław Gniecki OFM Prowincjał, o. Andrzej Pabin OFM – Wikariusz Prowincji OO. Bernardynów i Komisarz Apostolski SS. Bernardynek, czterech Ojców Bernardynów oraz aktualny Ksiądz Proboszcz Kościoła p.w. św. Agnieszki.

We Mszy Świętej uczestniczyły tylko przełożone wraz z socjuszkami ze wszystkich klasztorów. Nasza s. Wikaria Weronika i s. Krystyna ze Św. Katarzyny śpiewały psalm responsoryjny na 2 głosy.

Od czasu opuszczenia przez Siostry Bernardynki Kościoła św. Agnieszki, był on wielokrotnie przebudowywany. Obecny Proboszcz, w związku z naszym Jubileuszem, zakupił do Kościoła Krzyż Franciszkański z San Damiano. Stwierdził bowiem, że obecnie brakuje w tym Kościółku symboli franciszkańskich.

Po Mszy Świętej odbyła się sesja popularnonaukowa w auli św. Szymona z Lipnicy w Klasztorze OO. Bernardynów w Krakowie. Przewodniczącym sesji był o. Andrzej Pabin OFM – Wikariusz Prowincji OO. Bernardynów i Komisarz Apostolski SS. Bernardynek.

O. A. Pabin podzielił się z Siostrami swoimi przemyśleniami. Zakon Sióstr Bernardynek nie ma ustalonego oficjalnego Założyciela. Zdaniem o. Pabina, św. Jan Kapistran mógłby pretendować do tytułu Założyciela Sióstr Bernardynek. Jednak do oficjalnego ogłoszenia, czy uznania go za naszego Założyciela, prowadzi długa droga. Trzeba będzie na to trochę poczekać. Mimo to można stwierdzić, że z pewnością jesteśmy spod sztandaru św. Jana Kapistrana, odnowiciela idei św. Franciszka. III zakon jest bowiem tworem ruchu obserwanckiego. Ojciec przypomniał, że Zakon Sióstr Bernardynek jest najstarszym polskim zgromadzeniem żeńskim. Zachęcił by wracać do korzeni Zakonu, Zakonodawcy, Założyciela, czy Fundatorów. Od pierwszych sióstr, ówczesne Bernardynki mogą uczyć się doskonalszej formy życia, wytrwałości w dążeniu do celu. Nasz Zakon powstał wskutek kaznodziejskiej działalności św. Jana Kapistrana, dzięki głoszeniu Słowa Bożego. W związku z tym Siostry Bernardynki powinny, wzorując się na pierwszych swych siostrach, być wrażliwe na Słowo Boże. Nasze życie zakonne należy oprzeć na Regule i Konstytucjach, a nie na własnym pomyśle.

Rok 2009 był rokiem Wielkiego Jubileuszu naszego Zakonu - 550 LAT OBECNOŚCI SIÓSTR BERNARDYNEK W POLSCE i 50 lat istnienia Federacji Sióstr Bernardynek, a także 800 lat istnienia Zakonu Franciszkańskiego.

Homilia J.E. Ks. Kard. St. Dziwisza podczas Mszy Świętej u św. Agnieszki dnia 9 listopada 2009 roku na rozpoczęcie Jubileuszu

1. „[Pan Jezus] sporządziwszy sobie bicz ze sznurków, powypędzał wszystkich ze świątyni… Do tych zaś, którzy sprzedawali gołębie rzekł: „Weźcie to stąd, a nie róbcie z domu Ojca mego targowiska” (J 2,15.16). Drogie Siostry Bernardynki, drodzy bracia i siostry w Chrystusie! Może zaskakująca wydawać się nam reakcja Pana Jezusa na widok przekupniów sprzedających swoje towary w Świątyni Jerozolimskiej. Chrystus, który zawsze był symbolem dobroci i łagodności, tym razem zareagował tak gwałtownie, gdy zobaczył sprzedawców w świątyni. Wszystkim zdziwionym Pan Jezus sam wyjaśnił, dlaczego tak surowo postąpił uderzając przekupniów powrozami: „Weźcie to stąd, a nie róbcie z domu Ojca mego targowiska” (J 2,16). Chrystusowi chodzi o „dom Ojca”; o miejsce, które Bóg sam wskazał Dawidowi, aby tam zbudował dla Niego świątynię. Kiedy król Salomon poświęcił świątynię w Jerozolimie, chwała Boga zamieszkała w tej świątyni, dlatego nie może ona służyć do handlu, czy dla innych celów. Obraz oczyszczenia Świątyni Jerozolimskiej z przekupniów stał się dla Pana Jezusa okazją, by powiedzieć uczonym w Piśmie i faryzeuszom, że On jest prawdziwą świątynią. On jest znakiem Boga, który zamieszkał pośród swojego ludu. Jezus Chrystus, Syn Boży objawia nam Ojca. Podkreśla tę prawdę w stwierdzeniu: „Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo” (J 2,13). Słuchacze zdziwili się na te słowa, ale św. Jan Ewangelista od razu dodał: „On zaś mówił o świątyni swego ciała” (J 2,21).

2. Dzisiejsze pierwsze czytanie z Księgi proroka Ezechiela ukazuje wspaniały obraz świątyni, z której wypływa wielka rzeka niosąca duże ilości wody, które stają się źródłem życia. Obraz wody wypływającej ze świątyni jest mesjańskim symbolem Kościoła, który rodzi się z przebitego boku Zbawiciela i rozchodzi się po całej ziemi niosąc życie nadprzyrodzone dla wszystkich ludów i narodów. Kościół – żywe ciało Chrystusa – jest dziś obecny na całej ziemi. Jest obecny również tu, we wspólnocie Sióstr Bernardynek, które przed pięciuset pięćdziesięciu laty zapuściły korzenie na krakowskiej ziemi. Właśnie tu w tym kościele, w tym klasztorze wytrysnęło przed pięciu wiekami mocne źródło życia nadprzyrodzonego. To źródło bije wokół ołtarza, na którym jest sprawowana Eucharystia. Bije ono mocno wokół chóru klasztornego, gdzie Siostry nie przestają wyśpiewywać chwałę Pana. Bije w sercach pełnych miłości, całkowicie oddanych Chrystusowi, Panu i Oblubieńcowi.

3. „Jak miła Panie jest świątynia Twoja” (Ps 84, 3). Tak śpiewaliśmy dzisiaj w psalmie responsoryjnym. Modląc się razem z Siostrami Bernardynkami i Ojcami Bernardynami w tej świątyni, pragnę razem z wami wyśpiewywać pieśń uwielbienia na cześć Boga, który napełnia nasze serca miłością i czyni je swoją świątynią. Miła jest Panie, świątynia Twoja. Piękny jest Kościół Chrystusowy, chociaż składa się z grzesznych i słabych ludzi. Jest piękny darem Bożej łaski, która napełnia ludzkie serca. Siostry bernardynki, wierne uczennice Chrystusa od tylu wieków budują tę wspaniałą świątynię wiary, nadziei i miłości. Wy, drogie Siostry jesteście żywymi świadkami Kościoła Bożego, który rośnie w sercach uczniów Chrystusa, a kościół św. Agnieszki jest materialnym znakiem życia duchowego, które tu kwitło przez całe wieki. Świętując jubileusz pięćset pięćdziesięciolecia istnienia zakonu w Krakowie i w Polsce przypominamy ten pierwszy drewniany kościół i klasztor z 1459 roku, wybudowany przez Hińczę z Rogowa dla Sióstr bernardynek, które już wcześniej mieszkały w Krakowie koło Bramy Mikołajskiej. Mimo, że budynki spaliły się w czasie pożaru w 1558 roku, duch franciszkański nie zgasł w sercach Bernardynek. Klasztor został odbudowany z kamienia i cegły. Zniszczony jeszcze raz w czasie potopu szwedzkiego w 1655 roku został na nowo wzniesiony, aby wypełniać się Bożą chwałą przez kolejne lata. Definitywnie klasztor i kościół został skasowany przez Austriaków w 1788 roku, a Siostry Bernardynki przeniosły się na ulicę Poselską do klasztoru, który powstał w połowie XVII wieku dzięki staraniom przełożonej – Matki Teresy Zadzikównej, rodzonej siostry biskupa krakowskiego, Jakuba Zadzika.

4. W klasztorze na Poselskiej duch miłości franciszkańskiej rozkwitł na nowo. Kościół i klasztor zostały rozbudowane i pięknie ozdobione w stylu barokowym. Dziś w kościele Sióstr Bernardynek rozwija się kult św. Józefa. Przed tym cudownym obrazem wielokrotnie modlił się Ojciec Święty Jan Paweł II jako Biskup pomocniczy i Metropolita Krakowski. Chodził tam często na adorację Najświętszego Sakramentu, by modlić się za Archidiecezję Krakowską przez wstawiennictwo św. Józefa. Krakowski klasztor Sióstr Bernardynek pod koniec XIX wieku stał się klasztorem macierzystym, z którego powstały klasztory w Zakliczynie nad Dunajcem (1882) i w Wieluniu (1921) i w Łowiczu (1929). Historyczna wizja dziejów Sióstr Bernardynek w Krakowie uświadamia nam na nowo, jak wielka jest miłość Chrystusa do człowieka i miłość człowieka do Chrystusa. Ona łączy ludzi z Bogiem jakby węzłem i pomaga przetrwać wszystkie próby życiowe. Ona jest znakiem tego, że Bóg mieszka w naszych sercach.

5. Bracia i Siostry! Św. Paweł w drugim dzisiejszym czytaniu przypomina nam, że jesteśmy „uprawną rolą Bożą i Bożą budowlą” (1Kor 3, 9b). Apostoł położył fundament, a jego następcy wznoszą całą budowlę. Obraz budowania świątyni, zarysowany przez św. Pawła mówi nam o tajemnicy Kościoła – duchowej rzeczywistości budowanej na Chrystusie; budowanej z różnych kamieni, którymi są uczniowie Jezusa, połączeni mocno wiarą, nadzieją i miłością – tym nadprzyrodzonym spoiwem, które jest darem Boga. Dziś, w Święto Bazyliki św. Jana na Lateranie patrzymy na ten fundament, którym jest Chrystus. Dzięki jedności z Ojcem Świętym Benedyktem XVI mamy pewność, że budujemy na Chrystusie i jesteśmy częścią Kościoła powszechnego. Razem z Siostrami Bernardynkami, które niosą w swoich sercach długą historię klasztoru, odnawiamy naszą więź z Chrystusem przez jedność z Piotrem naszych czasów. Mamy świadomość, że „fundamentu nikt nie może położyć innego niż ten, który jest położony, a którym jest Jezus Chrystus” (1Kor 3, 11). Bracia i Siostry! Gdy świętujemy pięćset pięćdziesiątą rocznicę obecności Sióstr Bernardynek w Krakowie, w naszych sercach rodzi się jeszcze jedna myśl. Podsuwa nam ją św. Paweł, który mówił do Koryntian: „ Czyż nie wiecie, żeście świątynią Boga i że Duch Boży mieszka w was?” (1 Kor 3, 16). Każdy chrześcijanin jest przestrzenią, w której mieszka Bóg. Chrystus mieszka w naszych sercach, gdy przyjmujemy Go w Komunii świętej. On jest obecny w nas, gdy czytamy i rozważamy Słowo Boże. On staje się nam bliski, gdy w miłości otwieramy się na naszych braci. Siostry Bernardynki wiodąc życie kontemplacyjne przypominają nam, że wszyscy jesteśmy świątynią, w której mieszka Bóg. To jest wasza misja, wasze zadanie w Krakowie – przypominać, że Chrystus jest obecny w nas! Dziękując razem z wami, drogie Siostry, za tak wspaniały Jubileusz, chcemy prosić Boga, aby zawsze wypełniał wasze serca wiarą, nadzieją i miłością do Jezusa Chrystusa i do jego braci. Prosimy, aby posyłał do waszego klasztoru młode i odważne niewiasty, które zechcą całe swoje życie oddać dla Chrystusa jedynego Oblubieńca. Amen!




JUBILEUSZ RODZICÓW
6 września 2009

W niedzielę dnia 6 września 2009 roku została odprawiona przez naszego Kapelana, Ks. Józefa Ogorzałego, uroczysta Msza Święta dziękczynna za 50 lat wspólnego pożycia małżeńskiego Państwa Danuty i Kazimierza Cieszyńskich – rodziców naszej Matki Przełożonej – M. Elżbiety Cieszyńskiej. W Jubileuszowej Mszy Św. wzięli udział zaproszeni goście, krewni i znajomi.

Wśród łez wzruszenia i radości nasza Matka złożyła Czcigodnym Jubilatom życzenia. Przedstawiła Siostrom swoich krewnych, a Gościom Siostry. W pamięci pozostały nam słowa Matki, że ten Jubileusz świętują dwie Rodziny, jedna z więzów krwi, a druga w służbie Bożej. Rodzice naszej Matki byli bardzo poruszeni i przejęci.

Wnuczka Jubilatów – Małgorzata Królik przygotowała ceremonię „odczepin”. Był czas na rozmowy i śpiewy przy akompaniamencie gitary. Świętowanie trwało do wieczora.

Zarówno nasza Matka jak i Czcigodni Jubilaci podziękowali Siostrom za zorganizowanie tak pięknej uroczystości, za włożony trud pracy.




JUBILEUSZ 50-LECIA S. HIACYNTY WESOŁEJ
23 listopada 2008

Dnia 23 listopada 2008 roku, w Uroczystość Chrystusa Króla o godz. 15.30 w naszym Kościele została odprawiona uroczysta Msza Święta z okazji Jubileuszu 50 – lecia ślubów zakonnych s. Hiacynty Jadwigi Wesołej.
Siostry włożyły dużo pracy w przygotowanie całej Uroczystości. Siostra Jubilatka wraz z całą wspólnotą odprawiła trzydniowe rekolekcje. Konferencje głosił Siostrom ks. Paweł Otręba, nowy kapelan Sióstr Antoninek. Podczas konferencji kaznodzieja przybliżył nam istotę jubileuszu, przypomniał, aby wracać do początków swego powołania. Podzielił się również z nami swoim schematem, według którego przeprowadza rachunek sumienia.
Warto wspomnieć, że ten Jubileusz był pod pewnym względem niezwykły. Siostra Hiacynta bowiem jest siostrą chorą, mającą prawą część ciała sparaliżowaną. Nikt nie mógł zapewnić, że wszystko przebiegnie pomyślnie. Nasza Siostra zachorowała w lipcu tego roku i odtąd przestała być samodzielną, została zdana na opiekę współsióstr. Z tego względu Uroczystość ta była podwójnie wzruszająca. Do Kościoła nasza Jubilatka wjechała na wózku inwalidzkim w obecności naszej Matki – M. Elżbiety Cieszyńskiej.
Uroczystej Mszy Świętej przewodniczył ks. Sławomir Galasiński – proboszcz parafii w Borzykowej, były nasz kapelan. Do koncelebry włączyli się również: ks. Marian Stochniałek – proboszcz parafii Bożego Ciała w Wieluniu, ks. Marian Mermer – proboszcz parafii św. Józefa w Wieluniu, ks. Lech Dębski – proboszcz parafii św. Stanisława BM w Wieluniu, Ojciec Gwardian Ojców Franciszkanów – o. Igor Bartoszek, i o. January Wolnik – nasz spowiednik w Wieluniu, ks. Józef Ogorzały – nasz kapelan, ks. Paweł Otręba – kapelan Sióstr Antoninek w Wieluniu, ks. Antoni Idasiak i ks. Michał Kaleta– obaj spokrewnieni z s. Hiacyntą.

W homilii Celebrans nawiązał do Uroczystości Chrystusa Króla. Wspomniał, że wśród władców Polski byli i dobrzy i źli królowie. Zadał pytanie, jakim królem jest Chrystus? Królestwo Chrystusa jest tam, gdzie jest czyste i dobre serce. Wszyscy ochrzczeni to Jego rycerze, którzy mają iść i budować Królestwo Boże w ludzkich sercach. Dzisiejszy człowiek jest zagubiony i zbuntowany, często odwraca się od Boga. Celebrans powiedział, że nasz Kościół to taka oaza, miejsce, gdzie Siostry modlą się za innych. Jedną z Sióstr, która oddała swe życie Bogu jest właśnie Siostra Jubilatka. Siostra Hiacynta do Klasztoru wstąpiła w wieku 21 lat. Jest córką Franciszka i Marii. Ma brata Jana i siostrę Kazimierę. Pochodzi z Dzieczkowic. Jej rodzina została nazwana domowym Kościołem, gdzie usłyszała głos powołania. Pierwsze śluby s. Hiacynta złożyła 13 listopada 1958 roku. Pracowała jako siostra zewnętrzna, opiekowała się gospodarstwem i polem. Celebrans wspomniał, że po raz pierwszy spotkał s. Hiacyntę 20 lat temu, gdy jako kleryk przywiózł Siostrom warzywa. Był u nas kapelanem i poznał trud zakonnego życia, trud pracy i modlitwy, poświęcania się dla wyższych celów. Podziękował naszej Jubilatce za modlitwę i ofiarowanie cierpienia w zjednoczeniu z Ukrzyżowanym.

Na zakończenie Mszy Świętej ks. M. Stochniałek, proboszcz parafii Bożego Ciała w Wieluniu, podziękował w imieniu wszystkich obecnych kapłanów, naszej Siostrze za modlitwę i ofiarę życia. Nasz ksiądz kapelan ks. J. Ogorzały również podziękował za przygotowanie i przeprowadzenie całej Uroczystości.
Po Uroczystej Mszy Świętej wszyscy goście złożyli naszej Siostrze życzenia i ofiarowali prezenty. Rodzina i krewni udali się do rozmównicy na kolację, a zaproszeni Kapłani do klasztornego refektarza.
Cała Uroczystość przebiegła bardzo pomyślnie i pozostanie na długo w naszych sercach.

"UWIELBIENIE"

Wpatrzona w Twoje Oblicze,
W blasku Twojego Spojrzenia,
Szukam Ciebie w sobie
I śladu Twojego Istnienia...

Wśród świętej ciszy kościoła,
Ku Tobie wyciągam swe ręce.
Do Ciebie lgnie dusza moja,
Ciebie pragnie me serce...

Wśród blasku świec jasnych,
W pokorze do Ciebie się zbliżam;
Ty mi wybiegasz naprzeciw -
W ramiona mnie Swoje porywasz...

Cała zanurzam się w Tobie,
W zachwycie Tobą oddycham;
W Ogniu Miłości płonę,
Mocą mnie Swoją przenikasz...

We mnie: cisza i pokój...
Tak daleka wydaje się Ziemia,
Gdy w kadzidła wonnym obłoku
Wznosisz mnie wprost do Nieba...

Jesteś tak blisko przy mnie...
Baranek cichy, oddany;
Bielszy nad wszystkie śniegi,
Duszy mej Umiłowany!

O, jakże jest wielka ma RADOŚĆ
Skrywana pod rzęsą powieki;
TY JESTEŚ ŻYWY W NAS;
I SOBĄ NAS ŁĄCZYSZ NA WIEKI!